Pochodzenie: północnoamerykański kot, "pospolity łowca myszy", fenotyp do dziś przypomina dzikich i półdzikich przodków ze stanu Maine w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, od którego pochodzi nazwa rasy. Wygląd: koty Maine Coon mają silną budowę kości i długie nogi z charakterystycznymi dużymi i gęsto owłosionymi łapami. Szybko rosną, są bardzo odporne i mimo swej okazałej budowy wyglądają wytwornie.

Ale te też nie są stosowane wszędzie. A nawet nie w większości, tak więc przez to jezdnia staje się mniej bezpieczna, szczególnie w zimę, gdy osadza się na niej lód i śnieg. W takim wypadku jest on zgarniany przez zgarniacze gumowe. Jednak musi być to robione dość często, ponieważ w bardzo zimne dni woda na drogach zamarza meble kuchenne czas. Tak więc na pewno nikt nie zdąży na czas wszystkich dróg i każdego ich odcinka z niego wyczyścić.

Głowa trójkątna z dobrze wykształconymi, wyraźnie szerokimi i kanciastym pyszczkiem, wysoko stojące uszy z typowymi dla rasy "pędzelkami włosów", duże oczy o "sowim" spojrzeniu. Futro półdługie, dobrze chroniące przed wodą i zimnem. Ogon długi i puszysty, reprezentacyjna część ciała maine coona. Zachowanie: wyjątkowo ciekawskie i wszędobylskie, są towarzyskie i łatwe we współżyciu. Bardzo przywiązują się do człowieka, są "gadatliwe" - wydają dźwięki przypominające gruchanie o różnej tonacji, są bardzo cierpliwe w stosunku do dzieci.. Autorka wnuka ciekawie krzyczy znane wierszyki.